
FOMO (Fear of Missing Out) oznacza obawę, że podczas pozostawania poza Internetem lub mediami społecznościowymi umknie nam coś ważnego, interesującego albo istotnego dla innych. Może przejawiać się częstym sprawdzaniem telefonu, powiadomień, wiadomości i aktywności innych osób, a także potrzebą stałego pozostawania na bieżąco i dzielenia się własnymi doświadczeniami. Samo częste korzystanie z Internetu nie oznacza jednak FOMO. O problemie można mówić przede wszystkim wtedy, gdy potrzeba stałego dostępu do sieci zaczyna być trudna do kontrolowania, powoduje napięcie i wpływa na codzienne funkcjonowanie, relacje, odpoczynek lub zdolność do skupienia się na aktualnie wykonywanych czynnościach.
FOMO może być związane z potrzebą przynależności, akceptacji i utrzymywania kontaktu z innymi, a także z obawą przed odrzuceniem lub pominięciem. Szczególne znaczenie może mieć sposób, w jaki osoba postrzega własną wartość i miejsce w grupie. Porównywanie się z innymi użytkownikami, obserwowanie ich aktywności oraz przekonanie, że inni prowadzą bardziej interesujące życie, mogą nasilać poczucie, że samemu coś się traci. Z perspektywy psychodynamicznej ciągłe monitorowanie otoczenia może pełnić funkcję ochronną – pozwala chwilowo zmniejszać niepewność i lęk związany z własną pozycją w relacji z innymi. Jednocześnie potrzeba kontroli informacji może utrudniać tolerowanie sytuacji, w których nie można wiedzieć wszystkiego, uczestniczyć we wszystkim ani mieć wpływu na to, co dzieje się poza naszym bezpośrednim doświadczeniem.
FOMO może być rozpoznawane na podstawie powtarzającego się wzorca zachowania, w którym pozostawanie offline wywołuje wyraźne napięcie, a osoba wielokrotnie sięga po telefon lub inne urządzenie, mimo że nie jest to w danym momencie potrzebne. Charakterystyczne może być również przerywanie wykonywanych czynności w celu sprawdzenia powiadomień, trudność w skupieniu się na rozmowie, pracy lub odpoczynku oraz poczucie, że należy nieustannie śledzić informacje. Istotne jest także doświadczenie ciągłego niezadowolenia z własnego wyboru – nawet podczas spotkania, pracy czy odpoczynku może pojawiać się myśl, że gdzie indziej dzieje się coś ważniejszego. O nasileniu problemu decyduje nie sama liczba godzin spędzanych w sieci, lecz przede wszystkim utrata elastyczności i wpływ tego wzorca na funkcjonowanie.
Osoba doświadczająca FOMO może mieć trudność z pełnym zaangażowaniem się w aktualną sytuację, ponieważ jej uwaga pozostaje skierowana również na to, co dzieje się poza nią. Może pojawiać się poczucie, że trzeba być stale dostępnym, szybko odpowiadać i nie przeoczyć żadnej informacji. Z czasem może to utrudniać odpoczynek, podejmowanie decyzji i czerpanie satysfakcji z bezpośrednich relacji. W perspektywie psychodynamicznej ważne jest rozumienie napięcia pomiędzy potrzebą przynależności a potrzebą autonomii. Stałe monitorowanie innych może być sposobem regulowania niepewności dotyczącej własnej wartości i miejsca w grupie, ale jednocześnie ograniczać zdolność do pozostawania przy własnych potrzebach, wyborach i doświadczeniach. Rozwijanie większej tolerancji na to, że nie wszystko jest dostępne i nie każda możliwość zostanie wykorzystana, może sprzyjać bardziej stabilnemu poczuciu własnej wartości.
Długotrwałe pozostawanie w stanie gotowości do sprawdzania informacji może prowadzić do przeciążenia uwagi, trudności z odpoczynkiem, pogorszenia koncentracji oraz zwiększonego napięcia emocjonalnego. Ciągłe porównywanie własnego życia z prezentowanym w Internecie obrazem życia innych osób może również nasilać niezadowolenie z siebie, poczucie pominięcia lub przekonanie, że własne doświadczenia są niewystarczające. Problemem może stać się także trudność w podejmowaniu decyzji, ponieważ każda rezygnacja z jednej możliwości może być przeżywana jako strata innej. W relacjach może pojawić się mniejsza obecność emocjonalna, gdy uwaga pozostaje skupiona na świecie online. Szczególnie ważne jest więc odzyskiwanie zdolności do świadomego wyboru tego, czemu chcemy poświęcać uwagę, zamiast reagowania na każdą pojawiającą się informację.
Ograniczanie FOMO może obejmować bardziej świadome korzystanie z mediów społecznościowych, wyłączanie zbędnych powiadomień, ustalanie okresów bez telefonu oraz rozwijanie aktywności i relacji, które dostarczają satysfakcji poza światem cyfrowym. Ważne jest jednak nie tylko kontrolowanie czasu spędzanego online, lecz także rozpoznanie, jaką funkcję pełni stałe pozostawanie w kontakcie z Internetem. Psychoterapia może być pomocna wtedy, gdy potrzeba monitorowania sieci staje się trudna do kontrolowania lub wiąże się z nasilonym lękiem, poczuciem własnej niewystarczalności albo trudnościami w relacjach. Praca terapeutyczna może koncentrować się na rozumieniu emocji i powtarzających się sposobów reagowania, wzmacnianiu bardziej spójnego obrazu siebie, rozwijaniu tolerancji na niepewność i frustrację oraz budowaniu większej autonomii w podejmowaniu decyzji. W przypadku dzieci i nastolatków istotną rolę odgrywają również rodzice i szkoła, które mogą wspierać rozwijanie zdrowych nawyków cyfrowych, krytycznego podejścia do treści internetowych oraz poczucia własnej wartości niezależnego od aktywności i akceptacji w sieci.
Autor: prof. ucz. dr n. społ. Sylwester Bębas – psychoterapeuta
Więcej nt. syndrom FOMO w audycji:
Gabinet Psychoterapii i Rozwoju Sylwester Bębas oferuje przemyślane, kompleksowe wsparcie dla osób w trudnych momentach życia. Naszą misją jest pomoc pacjentom zmagającym się z przeciążeniem emocjonalnym, zaburzeniami osobowości, lękiem czy obniżonym nastrojem, oraz tym, którzy pragną tworzyć głębsze, satysfakcjonujące relacje z bliskimi.
© 2026. Gabinet Psychoterapii i Rozwoju Sylwester Bębas. Wszelkie prawa zastrzeżone.